Το Φιλόπτωχο Ταμείο του Ιερού Ναού Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου, με πνεύμα αγάπης και προσφοράς προς τον συνάνθρωπο, πραγματοποίησε την Τρίτη 4 Μαρτίου μια ακόμη δράση στήριξης για οικογένειες που έχουν ανάγκη.

Στο πλαίσιο της δράσης αυτής διανεμήθηκαν δέματα τροφίμων σε συμπολίτες μας, προσφέροντας ουσιαστική βοήθεια και στήριξη σε δύσκολες στιγμές. Η πρωτοβουλία υλοποιήθηκε με τη φροντίδα και τη συμμετοχή των εθελοντών Κωνσταντίνα, Δήμητρα, Βιβή και του π. Φιλοθέου, οι οποίοι συνέβαλαν ενεργά στην προετοιμασία και διανομή των δεμάτων.

Η προσφορά προς τον συνάνθρωπο αποτελεί βασική αξία της ενοριακής μας ζωής και κάθε τέτοια δράση υπενθυμίζει τη σημασία της αλληλεγγύης και της αγάπης. Ευχαριστούμε θερμά όλους όσοι συμβάλλουν, με οποιονδήποτε τρόπο, στη στήριξη του έργου του Φιλοπτώχου Ταμείου.

Ευχόμαστε η προσφορά αυτή να συνεχιστεί και να ενισχύεται, ώστε να μπορούμε να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη.

Το άρθρο Διανομή Δεμάτων Αγάπης εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Κατά την διάρκεια των ακολουθιών θα τεθεί προς προσκύνηση απότμημα του χαριτόβρυτου λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου.

Το άρθρο Ιερά Πανήγυρις Αγίου Νεκταρίου εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Το άρθρο Πρόγραμμα Πανηγύρεως Αγίου Ιεροθέου εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Θεία Λειτουργία και τεσσαρακονθήμερο Αρχιερατικό μνημόσυνο του μακαριστού ιερέως π. Παναγιώτου Αγγελοπούλου, κτήτορος του ιερού ναού, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περιστερίου, κ. Γρηγορίου.

Το άρθρο Τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο π. Παναγιώτου Αγγελοπούλου εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης είναι μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες αγιορείτικες μορφές της Ορθοδοξίας, με βαθιά πνευματική επιρροή στον λαό. Η αγιότητά του, η προσευχή, η ταπείνωσή του και οι συμβουλές του συνεχίζουν να καθοδηγούν χιλιάδες πιστούς σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Στο παρόν άρθρο θα γνωρίσουμε τη ζωή, τη διδασκαλία και τα θαύματα του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2015.

Ποιος ήταν ο Άγιος Παΐσιος;

Ο Άγιος Παΐσιος γεννήθηκε το 1924 στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας και βαπτίστηκε με το όνομα Αρσένιος, προς τιμήν του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου.

Από νεαρή ηλικία είχε έντονη κλίση προς την προσευχή, την εγκράτεια και την πνευματική ζωή. Το 1950 έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος, στη Μονή Εσφιγμένου, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε στο κελί του Τιμίου Σταυρού στη Σταυρονικήτα και στη συνέχεια στη Μονή Παναγούδας.

Η Πνευματική του Διακονία

Ο Άγιος Παΐσιος ήταν γνωστός για:

Τη διάκριση και την πνευματική καθοδήγηση που προσέφερε σε όσους τον επισκέπτονταν

Την προσευχή με δάκρυα για όλο τον κόσμο

Τον ασκητικό βίο του – ζούσε με λιτότητα, νηστεία και σιωπή

Τον λόγο του που ήταν απλός αλλά γεμάτος σοφία

Οι επισκέπτες στο κελί του Παναγούδα έβρισκαν παρηγοριά, καθοδήγηση, ελπίδα. Πολλοί μαρτυρούν πως είχε προορατικό χάρισμα και πως οι συμβουλές του άλλαξαν τη ζωή τους.

Τα Θαύματα του Αγίου Παϊσίου

Μετά την κοίμησή του το 1994, πλήθος πιστών μαρτυρούν θαυματουργικές επεμβάσεις με τη χάρη του:

Ίαση από ανίατες ασθένειες

Προστασία σε δύσκολες στιγμές

Πνευματική καθοδήγηση μέσω προσευχής

Η λαϊκή ευλάβεια προς το πρόσωπό του εξαπλώθηκε σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο, με χιλιάδες προσκυνητές να επισκέπτονται τον τάφο του στη Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Πότε γιορτάζει ο Άγιος Παΐσιος

Η μνήμη του Άγιου Παϊσίου τιμάται επίσημα από την Εκκλησία στις 12 Ιουλίου, ημέρα της κοίμησής του.

Διδαχές & Ρήσεις του Αγίου Παϊσίου

Ο Άγιος Παΐσιος μας άφησε πίσω του πλήθος πνευματικών λόγων, μέσα από βιβλία όπως:

• Λόγοι Α΄ – Με Πόνο και Αγάπη για τον Σύγχρονο Άνθρωπο
• Λόγοι Β΄ – Πνευματική Αφύπνιση
• Λόγοι Γ΄ – Πνευματικός Αγώνας

Μερικές από τις πιο γνωστές ρήσεις του:

«Όποιος ζει απλά, ζει ήσυχα»

«Η ταπείνωση ελκύει τη χάρη του Θεού»

«Ο Θεός επιτρέπει δοκιμασίες για να μας φέρει πιο κοντά Του»

Ο Άγιος Παΐσιος παραμένει ζωντανή παρουσία στις καρδιές των πιστών. Η ζωή του αποτελεί παράδειγμα αυταπάρνησης, πίστης και αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο. Τα λόγια και οι προσευχές του συνεχίζουν να οδηγούν πλήθος ψυχών στον δρόμο της μετάνοιας και της ελπίδας.

Ας έχουμε την ευχή του.

Το άρθρο Άγιος Παΐσιος : Η Ζωή, τα Θαύματα και τα Πνευματικά Του Λόγια εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Ο Ναός θα παραμένει ανοιχτός από το πρωί έως τις 10:00 το βράδυ. Κάθε ημέρα θα τελείται Θεία Λειτουργία ενώ στις 11:00 το πρωί παράκληση.

Κάθε απόγευμα εσπερινός και παράκληση.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΟΣ

Η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της επικαλουμένης «Ρούσσα», η οποία φυλάσσεται στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μυρίνης, φιλοτεχνήθηκε στη Ρωσία στα μέσα του 18ου αιώνα. Είναι αντίγραφο της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας του Καζάν, στην οποία καταφεύγει μετά πίστεως ο Ρωσικός λαός και αποτελεί το ιερότερο κειμήλιο της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ίσως στην προέλευσή της οφείλεται και το όνομά της, με παραφθορά της λέξεως ρώσικη-ρουσσική-Ρούσσα.

Η προφορική παράδοση αναφέρει ότι η ιερή εικόνα παρέμεινε στο νησί της Λήμνου κατά την ζοφερή περίοδο του Ρωσοτουρκικού Πολέμου το 1774, όταν ο Ρωσικός στόλος ελλιμενίστηκε στο νησί με επικεφαλής τον Ρώσο πλοίαρχο Αλεξέι Ορλώφ, την οποία ο ίδιος είχε σε δεσπόζουσα θέση στο πλοίο του, αναμένοντας να περάσει τα στενά των Δαρδανελίων, όταν στρατοπέδευσε με τους ναύτες του στη Μύρινα, στην περιοχή της ενορίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Λόγω αυτού του γεγονότος πήρε το όνομα Τσας, το οποίο στα ρωσικά σημαίνει παρατηρητήριο.

Ο σκληρά χειμαζόμενος από την Οθωμανική τυραννία Λημνιακός λαός, με την έλευση του ομόδοξου Ρωσικού στρατεύματος στην σκλαβωμένη από αιώνων Λήμνο, ήλπισε στην πολυπόθυτη ελευθερία και υποδέχθηκε στο νησί το ρωσικό εκστρατευτικό σώμα με αγαλλίαση και ενθουσιασμό. Δυστυχώς όμως οι προσδοκίες του διαψεύστηκαν, όταν ο Τσάρος συνθηκολόγησε με τον Σουλτάνο και ο Ρωσικός στόλος αποσύρθηκε από το νησί, αφήνοντας τον ελληνικό πληθυσμό στην ανελέητη μανία του Οθωμανού κατακτητή, πληρώνοντας με το αίμα του τον πόθο του για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία.

Οι πρόκριτοι του νησιού απαγχονίστηκαν, με πρώτα θύματα τον Μητροπολίτη Λήμνου Ιωακείμ και τον Πρωθιερέα του Μητροπολιτικού Ναού Ιερομόναχο Κοσμά, αμέσως μετά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Η μανία των Τούρκων ήταν φρικαλέα και μόνη παρηγοριά των κατοίκων του νησιού, υπήρξε η πίστη τους στο Θεό και η προσφυγή τους στο εικόνισμα της Παναγίας, το οποίο η Θεία Πρόνοια άφησε στο νησί για να στηρίζει τον ευσεβή λαό μέχρι και σήμερα σε κάθε δύσκολη περίσταση.

Πολλά είναι και τα αναθήματα, τα οποία ευλαβώς αφιέρωσαν κατά καιρούς οι πιστοί, ως αντίδωρον ευγνωμοσύνης στις πολλές ευργεσίες Της, αλλά ακόμη πολυτιμότερα όλων αυτών είναι ο σεβασμός τους με την καθημερινή προσέλευσή τους στη Χάρη Της, αναγνωρίζοντας με αψευδή τρόπο τα μεγαλεία Της και την θαυμαστή ευεργεσία Της στη ζωή των πιστών της νήσου μας.

Η εορτή της Παναγίας της Ρούσσας τιμάται πανηγυρικώς κατ’ έτος την 15η του μηνός Αυγούστου με πάνδημη λιτάνευση της Ιεράς Είκόνος στον παλαιό λιμένα της νήσου και η σύναξή Της, την 26η Δεκεμβρίου στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μυρίνης, όπου φυλάσσεται πανευλαβώς σε περίτεχνο μαρμαρόγλυπτο προσκυνητάριο, το οποίο κατασκευάστηκε το 2023 για να αναβιώνει την ιστορική μνήμη.

Το άρθρο Το Περιστέρι υποδέχεται το Εικόνισμα της Παναγίας της Ρούσσας εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Από την εσπερινή σύναξη – ομιλία που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 05 Απριλίου 2025 στον Ιερό Ναό Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου. Κατόπιν ευλογίας του Ποιμενάρχου μας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περιστερίου κ. Γρηγορίου, ομίλησε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Χρυσόπουλος με θέμα: «Πορεία προς το Πάσχα».

Τον ομιλητή παρουσίασε ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Φιλόθεος Σπανός.

Ακολουθεί απόσπασμα της επίκαιρης ομιλίας:

ΑΠΟ ΤΟ “ΜΕΘ’  ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ….”

ΣΤΟ  “ΜΕΙΝΟΝ ΜΕΘ΄ ΗΜΩΝ…”

​Ο ομιλητής μεταξύ άλλων ανάφερε: 

………………………………..

​Η  Μεγάλη Τεσσαρακοστή έδωσε την σκυτάλη της στην Μεγάλη Εβδομάδα. Πέρασαν δεκάδες ημέρες αγώνα με την προσευχή και την νηστεία. Ήταν διαδρομή δύσκολη, γεμάτη πειρασμούς αλλά και ιερών εμπειριών. Οι ακολουθίες πυκνές και κατανυκτικές.  Δεν τις βιώνουμε για να γεμίσουμε τις ώρες μας, αλλά  την ψυχή μας. Θα δακρύσουμε όχι για τα πάθη του Χριστού, αλλά για τα δικά μας λάθη. Ο εκκλησιαστικός λόγος δεν εκφέρεται για να μας ταλαιπωρήσει, ούτε και για να μας τρομοκρατήσει, αλλά για  να μας συνετίσει. Εναπόκειται στη διάθεσή μας αν, πώς, γιατί  και πότε θα Τον αξιοποιήσουμε.

……………………………

​Η αρχαγγελική αναγγελία κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ότι  το παιδί που θα φέρει στη γη θα ονομασθεί “Εμμανουήλ”, που σημαίνει “ο Θεός είναι μαζί μας” (Ματθ. α,23), επαναλαμβάνεται έντονα κατά την ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου και μεταποιείται σε αποστολική παράκληση μετά την Ανάσταση του Ιησού στον δρόμο προς τους Εμμαούς προκειμένου να μείνει κοντά στους μαθητές Του (Λουκ. κδ, 29). Το σιγοψάλλουμε άλλωστε ως ύμνο και στα μεγάλα Απόδειπνα των ημερών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. 

………………………………..

​Οξύμωρο είναι το θέμα και αποκαρδιωτικό το θέαμα για τους κατοίκους των μεγαλουπόλεων. Οι πολυκατοικίες από εξυπηρέτηση έγιναν φυλακές ψυχών και σωμάτων. Αμέτρητοι συνάνθρωποί μας ζούνε καθημερινά εκούσια ή ακούσια το δράμα της μοναξιάς τους και ας τους χωρίζει τοίχος κάποιων εκατοστών από τον συγκάτοικό τους. Η ανωνυμία, η επιφύλαξη, η ανασφάλεια είναι συχνά φαινόμενα που καταλήγουν σε αποξένωση και δημιουργούν ποικίλα  προβλήματα. Θορυβώδεις κοινωνίες κρύβουν στα σπλάχνα τους βουβούς πόνους και σιωπηλά δράματα. 

​Επιλέξαμε την στάση αυτή και γιατί προδοθήκαμε και απογοητευτήκαμε από οικείους και φίλους. Όσο περισσότερο είχαμε επενδύσει και ακουμπήσει σε κάποιες σχέσεις, τόσο πιο βαθιά πληγωθήκαμε όταν εγκαταλειφθήκαμε. Η κοινωνική αναλγησία φέρνει την προσωπική λιποταξία. 

…………………………………..

​Μην απελπιζόμαστε, έχουμε μαζί μας τον Θεό ως συνοδοιπόρο της ζωής μας και ως εμψυχωτή στις πτώσεις μας. Δεν είναι λόγια παρηγοριάς, αλλά σιγουριάς. Είναι ο συνταξιδιώτης  μας όχι της συγκυρίας αλλά της σωτηρίας, όχι της ευκαιρίας άλλα της θυσίας, άρα όχι πρόσκαιρος αλλά παντοτινός. 

​Τον θέλουμε τον Θεό όχι μόνο στις ποικίλες ανάγκες μας  το απαιτούν, η όταν τα συμφέροντά μας το ζητούν. Όχι μόνο να μας κάνει τα χατήρια και μας εξυπηρετεί τα θέλω μας.  Πρέπει να Τον θέλουμε δίπλα μας και όταν η  πορεία μας κυλά  με ηρεμία, υγεία, επιτυχία. Και τότε χρειαζόμαστε τον επιστηριγμό Του, την συντροφιά Του, ως εμψυχωτής και συνοδοιπόρος μας, όπως στον δρόμο μας προς του δικούς μας Εμμαούς. Να τον έχουμε δηλαδή και να Του λέμε να μείνει μαζί μας και όταν όλα βαίνουν καλά ως προστάτη και φίλο μας, το είχε πει άλλωστε Εκείνος ότι είναι ο φίλος μας Στην συμπεριφορά και στις σχέσεις των χριστιανών με τον Θεό υπάρχει πολλές φορές το συμφέρον, η ιδιοτέλεια και ο καιροσκοπισμός.΄Αρα τι θέλουμε Θεό-θαυματοποιό η Πατέρα; και Εκκλησία-θαυματομηχανή η θεραπευτήριο. Να είναι κοντά μας στους Σταυρούς μας και δίπλα μας στις Αναστάσεις μας. Στην Εκκλησία εκεί που υπάρχει και Τον συναναστεφόμαστε, στην βιωτή μας πάντα όχι επιλεκτικά και πρόσκαιρα, αλλά πάντα. Μη ζητούμε μόνο, αλλά και να ευχαριστούμε, μην απαιτούμε αλλά και να δοξολογούμε, μην παρακαλούμε αλλά και να ανταποδίδουμε. Να συμπορευόμαστε μαζί Του χώρις όρους και όρια και να μην Τον εξορίζουμε όταν είναι αντίθετος στα σχέδια μας και φαίνεται αρνητικός στις προθέσεις μας. Δεν μας αρέσουν τα μη και τα ουέ.

…………………………………..

​Περπατάμε στους δρόμους της βιωτής μας έχοντας συντροφιά ποιότητας και φιλία γνησιότητας, αυτή του Χριστού. Η  γνωστοποίηση ότι είμαστε φίλοι Του (Ιωάν. ιε, 14)  δεν θέλει  να μας προβληματίσει, επιθυμεί οπωσδήποτε  να μας χαροποιήσει. Η θυσία Του που θα  ξαναζήσουμε -και όχι απλά και μόνο να παρακολουθήσουμε- σε λίγες ημέρες, είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι δε θα μείνουμε ποτέ μόνοι μας όταν  αναθέσουμε το είναι μας στην πρόνοιά Του όχι ως παραίτηση και μετάθεση ευθυνών, αλλά ως  έμπρακτη αναγνώριση ότι ενανθρωπίστηκε για να μας ελευθερώσει και αναστήθηκε για να μας σώσει. 

​Η αγγελική φωνή μεταποιήθηκε  σε υμνολογικό στίχο. Είναι  μαζί μας για πάντα!  Η αποστολική παράκληση να μείνει μαζί τους ας καταστεί και δική μας  επιθυμία βγαλμένη από τη ψυχή μας και ποτισμένη από την πίστη μας. Ο Χριστός δεν αδιαφορεί, αναμφισβήτητα σέβεται την ελευθερία μας, ενδιαφέρεται όμως και για τη σωτηρία μας.  

…………………………………..

​Η ανηφοριά του Γολγοθά για τον Ιησού είχε την σφραγίδα της προδοσίας  και το στίγμα της αδικίας. Ταυτόσημες εμπειρίες πάμπολλες έχουμε να διηγηθούμε ατομικά ή συλλογικά. Αρκετοί  μας κρέμασαν, μας τραυμάτισαν, μας έθαψαν. Όταν ορθοποδήσουμε, συζήσουμε και πεζοπορήσουμε μαζί Του θα καθαιρέσουμε τα σχέδιά τους και θα αναιρέσουμε τις προθέσεις τους. 

​ Η Ανάσταση του Χριστού έρχεται να διαψεύσει όσους νόμιζαν ότι πέτυχαν τον αφανισμό Του με την καταδίκη Του, να απογοητεύσει τους διαχρονικούς αρνητές Του και σταυρωτές Του και ταυτόχρονα να βεβαιώσει  ότι θα χαρίζει την δικαίωση σε όσους θα αγωνίζονται υπομονετικά και θα υπομένουν  αγωνιστικά.

​

Το άρθρο Ομιλία του π. Χρυσοστόμου Χρυσοπούλου : «Πορεία προς το Πάσχα» εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Οι ιερείς και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του ιερού ναού αγίου Ιεροθέου σας προσκαλούν το Σάββατο 5 Απριλίου και ώρα 7.00 μ.μ. στην εκδήλωση που είναι αφιερωμένη στην πορεία μας προς το Πάσχα.

Μετά την τέλεση της ακολουθίας του Εσπερινού θα πραγματοποιηθεί ομιλία με θέμα: ” από το μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός στο μεῖνον μεθ’ ἡμών…”, και με ομιλητή τον Πανοσιο/τον Αρχιμ. Χρυσόστομο Χρυσόπουλο, θεολόγο, ιερατικό προϊστάμενο του ιερού ναού Αγίων Αναργύρων στον Δήμο Αγίων Αναργύρων.

Στη συνέχεια θα ακολουθήσει τσάι με νηστίσιμα εδέσματα στην αίθουσα του ναού μας.

Σας περιμένουμε όλους!

Το άρθρο Ομιλία στο ναό μας με θέμα «Πορεία προς το Πάσχα» εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Μας μυσταγωγεί και πάλι, αυτήν τη χαρμόσυνη ημέρα του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου ο θεοφόρος ποιμήν των Ιεροσολύμων Άγιος Σωφρόνιος. Μας μεταφέρει με το ποιητικό του τάλαντο, αλλά κυρίως με τη θεόπνευστη γλώσσα του ευχάριστα μηνύματα και χαρμόσυνες αγγελίες.

«Από τότε (από τον Ευαγγελισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου)», λέγει ο ιερός πατήρ, «ενώθηκαν αυτά που δεν ενώνονται … από τότε συνδέθηκαν αυτά που δεν συνδέονται … από τότε τα θεία γίνονται ανθρώπινα, προκειμένου τα ανθρώπινα να γίνουν περισσότερο θεϊκά … από τότε ο ύψιστος εξαγγέλεται ως ταπεινός άνθρωπος και ο αόρατος γίνεται ορατός και αυτός που είναι απρόσιτος καταδέχεται να τον αγγίζουν … και αυτός που έχει αθάνατη φύση φανερώνεται με θνητή σάρκα, ώστε τη θνητή και γεμάτη πάθη ανθρωπότητα να την ανεβάσει προς τη λαμπρή αθανασία και απάθεια».

Ευαγγελισμός! «Της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις». Όλων των δεσποτικών εορτών αρχή και κεφάλαιον, «πρώτη πασών των εορτών και πάντων των αγαθών αρχή».

Ευαγγελισμός! Εορτή της χαράς και της πνευματικής ευφροσύνης. Γι’ αυτό «από τη χαρά αρχίζει το χαιρετισμό του προς αυτήν ο Άγγελος της χαράς. … Διότι γνώριζε …. ότι το μήνυμά του ήταν για όλους τους ανθρώπους, καθώς και για όλη την κτίση πρόξενο χαράς … Θα διέλυε κάθε λύπη για όλους … Θα φωτιζόταν ο κόσμος με τη θεογνωσία … Θα καταστρεφόταν η δύναμη της φθοράς … Θα σωζόταν ο άνθρωπος που είχε χαθεί λόγω της αμαρτίας. Γι αυτό βάζει ως πρόλογο του ευαγγελισμού του προς την Παρθένο τη χαρά και ως παγκόσμιος χαρά φανερώνεται η όλη συνομιλία».

Επιτρέψτε μου, σήμερα, αυτή την ημέρα της χαράς, να μεταφέρω στην αγάπη σας δύο χαιρετισμούς του Αγίου Σωφρονίου προς την «μακαρίαν Παρθένον και μητέρα του Θεού», που έφερε αυτήν τη χαρά.

Πρώτον. «Χαίροις ω χαράς της επουρανίου γεννήτρια» – «Χαίρε εσύ που γέννησες την επουράνιο χαρά».

Από τότε που ακούσθηκε ο αρχαγγελικός χαιρετισμός άρχισε η αποκάλυψη «του μυστηρίου του αποκεκρυμμένου από των αιώνων και των γενεών»6. Είναι το σχέδιο της αγάπης του Θεού για τη λύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Είναι η ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού στα πανάχραντα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δι’ αυτής συντελείται η επανόρθωση του Αδάμ και διορθώνεται το δράμα της προμήτορος Εύας. Η φύση που τόσο τραγικά έπεσε αποβάλλοντας τη θεομορφία της, αναστυλώνεται τώρα βρίσκοντας την παλαιά της ευγένεια και την προπτωτική της καθαρότητα και ομορφιά».

Και αυτή η χαρά, την οποία έφερε η Θεοτόκος στον κόσμο, ανήκει κατά πρώτο και κύριο λόγο σ αυτήν, αφού γέννησε την αυτοχαρά και την πηγή της χαράς. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης απευθυνόμενος προς την Υπεραγία Θεοτόκο γράφει : «Συ μόνη προορίσθηκες από του αιώνος (του κόσμου τούτου), μάλλον δε και προ των αιώνων να γίνεις Μητέρα του Υιού του Θεού, δηλαδή να συλλάβεις ασπόρως στην κοιλία σου και να γεννήσεις τη χαρά όλου του κόσμου, … την αυτοχαρά και πάσης χαράς πηγή και αιτία, δηλαδή τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Καθώς λοιπόν εσύ μόνη συνέλαβες και εγέννησες την αυτοχαρά και πηγή της χαράς, έτσι σε σένα μόνη πρέπει να χαίρεις κυρίως υπέρ πάντας, και Αγγέλους και ανθρώπους»8. Γι αυτό και «κάθε ύμνος που προσφέρεται στο όνομά σου … είναι ανάγκη να είναι αρτυμένος και μελιτωμένος με το … Χαίρε».

«Χαίρε Κεχαριτωμένη». «Διότι με τη διακονία σου στο έργο της σωτηρίας … έγινες και είσαι δοχείο που δέχθηκε μέσα του Εκείνον που είναι η επουράνιος ευφροσύνη … Με Σένα χαρίζεται η χαρά σ’ όλη την κτίση και το ανθρώπινο γένος απολαμβάνει και πάλι το αρχαίο αξίωμα (δηλαδή την τιμή που είχε πριν από την πτώση των Πρωτοπλάστων)».

«Χαίρε της χαράς όργανον» συμπληρώνει ο Άγιος Ανδρέας Επίσκοπος Κρήτης, με το οποίο διαλύθηκε η καταδίκη της κατάρας … και δωρήθηκε στον άνθρωπο το δικαίωμα της χαράς».

Γι αυτό και όποιος πλησιάζει την Παναγία γεμίζει από χαρά. Το ιλαρό της πρόσωπο γαληνεύει τις ψυχές των Χριστιανών, σκορπίζοντας τη χάρη του Υιού της και την υπερκόσμια χαρά, που είναι δώρο του Αγίου Πνεύματος. Για τον κάθε άνθρωπο :

Είναι «των θλιβομένων η χαρά και των αδικουμένων η προστάτις».

Είναι η παρηγορήτρια στις θλίψεις και στις δοκιμασίες της παρούσης ζωής.

Είναι, ακόμη, η εγγύηση ότι θα υπερνικηθούν οι δυσκολίες και θα ξαναβρούμε το νόημα της υπάρξεώς μας και, επομένως, θα αποκτήσουμε γαλήνη και χαρά.

Γι αυτό και την ονόμασαν «Οδηγήτρια», αφού δείχνει στον κάθε οδίτη αυτής της ζωής το δρόμο που οδηγεί στη μόνιμη χαρά, την οποία ο Υιός και Θεός της χαρακτήρισε αναφαίρετη : «και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών».

Δεύτερον. «Χαίροις ω πάντων παραδόξων παραδοξότατον θέαμα» δηλαδή «Χαίρε, εσύ που είσαι απ’ όλα τα θαυμαστά και παράδοξα το πιο θαυμαστό θέαμα».

Θαυμαστός ο τρόπος της συλλήψεως και της γεννήσεώς της, αφού δια της χάριτος του Θεού έχουμε τη λύση της στειρώσεως της Αγίας Άννης.

Θαυμαστές οι προεικονίσεις της Παρθένου Μαρίας, τις οποίες συναντούμε στην Παλαιά Διαθήκη και οι οποίες πιστοποιούν και επικυρώνουν την ύψιστη αποστολή της στο ανθρώπινο γένος. Η ακατάφλεκτος βάτος, την οποία αντίκρυσε ο θεόπτης Μωυσής στο όρος Σινά, τύπος της Αειπαρθένους Θεοτόκου. Η Σκηνή του Μαρτυρίου προαναγγέλει την έμψυχον κιβωτόν, που έγινε το κατοικητήριο της Θεότητος. Η ολόχρυση στάμνα, που περιείχε το μάννα, προτύπωση της Αειπαρθένου Μαρίας, η οποία έφερε τον Άρτο της Ζωής. Η ράβδος Ααρών η βλαστήσασα, η τράπεζα των άρτων, η λυχνία της Σκηνής του Μαρτυρίου, τα Άγια των Αγίων, καθώς και η διάβαση της Ερυθράς θαλάσσης και η κλίμακα του Ιακώβ είναι προτυπώσεις του μυστηρίου της Θεοτόκου.

Θαυμαστή η ζωή της και το πλήθος των αρετών της. Όλη η ψυχοσωματική της ύπαρξη ζούσε και ανέπνεε για το Θεό. Ετοίμαζε τον εαυτό της ως πολύτιμο και εύχρηστο σκεύος στη διακονία του Υψίστου. Γράφει ο θεοφόρος Δαμασκηνός : « Ζούσε ζωή ανώτερη από τη φύση … μάτια για πάντα στον Κύριο δοσμένα … αυτιά που ακούουν το θεϊκό λόγο και ευφραίνονται με την κιθάρα του Πνεύματος … χείλη που δοξολογούν τον Κύριο … καρδιά καθαρή και αμόλυντη που βλέπει και ποθεί τον αόρατο Θεό … πόδια οδηγημένα από το λυχνάρι του θείου νόμου … ολόκληρη (η Παρθένος) πόλη του Θεού».

Θαυμασιότερη η διακονία της στην υπερλόγον σάρκωση του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος. «Επειδή η Μαρία, ενώ έφερε σάρκα, την άφθαρτη πολιτεία είχε κατακτήσει, και αφού έζησε με κάθε είδους αρετή, βίωσε πολύ ανώτερα από τα ανθρώπινα. Γι’ αυτό και ο Λόγος του Θεού Πατρός την αξίωσε να σαρκωθεί εξ αυτής και να γίνει και τέλειος άνθρωπος».

Έτσι το έσχατο μεγαλείο της και η υψίστη δόξα της είναι «ο της κοιλίας καρπός», δηλαδή ο σαρκωθείς εξ αυτής Υιός και Λόγος του Θεού. «Τι γαρ μεγαλειότερον», αναφωνεί ο Άγιος Ανδρέας Επίσκοπος Κρήτης μιλώντας για την Παναγία, «από το να λέγεται και να είναι μητέρα του Θεού;». «Και είναι και λέγεται Θεοτόκος. … Το μέγα της Θεοτόκου μυστήριο είναι ανώτερο και από την ανθρώπινη διάνοια και από τη γλώσσα. ‘’Θεον σαρκωθέντα τεκούσα Θεοτόκος ονομάζεται’’. Άρα, υπάρχει κάτι υψηλότερο από αυτό;».

Γι’ αυτό και την τιμά η Εκκλησία και την μακαρίζει ως την «αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών», ως «της επουρανίου χαράς την γεννήτριαν και πάντων των παραδόξων παραδοξώτατον θέαμα».

Γιορτάζουμε σήμερα τον Ευαγγελισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου και θυμόμαστε τη σωτηρία ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε συγχρόνως και την εθνική μας παλιγγενεσία. Θυμόμαστε τους δρόμους που πέρασε το γένος μας για να οδηγηθεί στην ελεύθερη τροχιά του. Γεμίζει ο νους μας με την παρουσία των κρυφών σχολειών, που τόσο δυσφημούνται στις μέρες μας, με τα ονόματα των πρωτεργατών της ελευθερίας, καθώς και των αγωνιστών Κληρικών και λαϊκών, που διέθεταν πίστη βαθιά στο Θεό, αγάπη για την πατρίδα και πόθο για την ανεξαρτησία της.

Έτσι η Ελλάδα αναστήθηκε. Έτσι πρέπει να πορευθούμε και σήμερα, πλούσιοι και πτωχοί, στηρίζοντας τις ελπίδες μας όχι στους ισχυρούς της γης, ούτε στους γείτονές μας που εποφθαλμιούν την ακεραιότητα της πατρίδος μας, παρά μόνο στον Κύριο των Δυνάμεων και στην Υπέρμαχο Στρατηγό του γένους μας, την Παναγία, που έχει θέσει κάτω από την προστασία της, και τότε και σήμερα, την πονεμένη Ρωμηοσύνη.

Χρόνια πολλά, ελεύθερα, ειρηνικά και ευφρόσυνα, με την ευλογία και την προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Του Μακαριστού Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ

Το άρθρο Το μήνυμα του Ευαγγελισμού – Μακαριστός Μητροπολίτης Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.

Αγαπητοί Αναγνώστες, η Εκκλησία μας αφού μας πρόβαλε το Σταυρό για να μας ξεκουράσει πνευματικά και να λάβουμε δύναμη, μετά μας δείχνει τον ανηφορικό δρόμο που πρέπει να συνεχίσουμε! Μας καλεί σε ανάβαση όχι μόνο πάνω στο σταυρό μας, αλλά με το σταυρό μας να περπατάμε βήμα-βήμα, σκαλί-σκαλί, πάνω στην αρετή! Όλα αυτά όχι σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά πρακτικά προβάλλοντας ένα πρόσωπο και ένα βιβλίο που συνέγραψε που όποιος το μελετήσει και κυρίως εφαρμόσει ο ίδιος και η ζωή του, δεν θα είναι πια ποτέ το ίδιο, αλλά πραγματικά μας κάνουν δοχεία του Παναγίου Πνεύματος, σκεύος θείων χαρισμάτων! Πως και γιατί όλα αυτά; Αυτά θα ασχοληθούμε στο σημερινό άρθρο μας!

Η Δ΄ Κυριακή των Νηστειών, είναι αφιερωμένη και φυσικά όχι άσκοπα και τυχαία, στον Άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, τον Συγγραφέα της Κλίμακος. Ο Άγιος γεννήθηκε πιθανότατα το 523 μ.Χ. στη Συρία. Ήταν γιος πλούσιας και ευσεβούς οικογένειας. Σε νεαρή ηλικία, παρακολούθησε ανώτερο κύκλο μορφώσεως, ώστε να διακρίνεται ανάμεσα στους συνομήλικούς του. Εκείνος όμως, ενδιαφερόταν περισσότερο για την προσευχή, τις θεολογικές μελέτες, την συγγραφική εργασία και την άσκηση. Πήγε στο Όρος Σινά, κοντά στον φημισμένο αναχωρητή Μαρτύριο, ο οποίος καθοδήγησε πνευματικά τον νεαρό Ιωάννη. Μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής άσκησης και δοκιμασίας, έγινε μοναχός ενώ η φήμη των αρετών και της σοφίας του είχε ευρύτερα διαδοθεί. Γι’ αυτό πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, αλλά και αξιωματούχοι αυλικοί έρχονταν στη Μονή για να ζητήσουν τη συμβουλή του. Είχε αξιωθεί και με το χάρισμα της θαυματουργίας.

Μετά το θάνατο του ηγούμενου της Μονής και κατόπιν απαιτήσεως των αδελφών δέχθηκε να γίνει Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σινά για μερικά χρόνια. Η νοσταλγία, όμως, της ερημικής ζωής, έκανε τον Ιωάννη να αποσυρθεί πάλι στην έρημο και να αφοσιωθεί πάλι στις μελέτες του. Κοιμήθηκε ειρηνικά περίπου το 606 μ.Χ. και άφησε δύο σπουδαιότατα συγγράμματα, την «Κλίμακα» και τον «Λόγον προς τον Ποιμένα». Από τον βίο του Αγίου Ιωάννου και μόνο, καταλαβαίνει κανείς άμεσα, ότι ο Άγιος όπως και όλοι Πατέρες της Εκκλησίας, πρώτα έζησαν και εφάρμοσαν και μετά έγραψαν ότι έγραψαν, σε αντίθεση με τους σύγχρονους Θεολόγους (χωρίς να σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχουν ευτυχώς και εξαιρέσεις), που απλά σπούδασαν κάτι ακαδημαϊκά και γράφουν μελέτες, εργασίες και βιβλία χωρίς να έχουν ζήσει και βιώσει πρώτα…!

Η «Κλίμακα» περιλαμβάνει τριάντα λόγους περί αρετής, όπου ο καθένας λόγος περιλαμβάνει και μια αρετή, ξεκινώντας από τις πιο πρακτικές (από την αποταγή, την απροσπάθεια και ξενιτεία) και ανεβαίνοντας σαν σκαλοπάτια κατέληξε στις θεωρητικά υψηλές (Περί προσευχής, απαθείας, πίστεως, ελπίδος και αγάπης). Στη πνευματική ζωή έχουμε βαθμίδες χαμηλές και υψηλές, καταστάσεις κατώτερες και ανώτερες. Γι’ αυτό και το σύγγραμμα ονομάζεται Κλίμακα των αρετών. Στο έργο του αυτό ο συγγραφέας παρουσιάζει συστηματικά τις εμπειρίες του για την κοινοβιακή κυρίως, αλλά και για την ερημική ζωή, ταξινομώντας αυτές κατά τρόπο που δείχνει πορεία προς την ηθική τελείωση. Είναι γραμμένο σε κομψή ελληνική γλώσσα, καλοδουλεμένη με χάρη και μελωδικότητα. Έχει διαύγεια, γλαφυρότητα, παραστατικότητα και παρουσιάζει πλούτο εκφράσεως, καλαισθησία και ευγένεια. Στη διακόσμηση του λόγου με εικόνες και παρομοιώσεις ο ιερός συγγραφέας είναι απαράμιλλος. Πάσης φύσεως σχήματα λόγου αναδύονται καθώς και ωραίες και επιτυχημένες προσωποποιήσεις. Δηλαδή εκτός από την μεγάλη πνευματική ωφέλεια, το βιβλίο έχει και μεγάλη φιλολογική αξία.

Από την αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το σύγγραμμά του διαβάζεται σε όλα τα ορθόδοξα μοναστήρια, αλλά και από πολλούς πιστούς στον κόσμο. Επειδή είναι παγκόσμιο κειμήλιο αναλύσεως όλων των παθών και των αρετών, η Εκκλησία τιμά ιδιαίτερα σε αυτή τη πνευματική περίοδο τον συγγραφέα άγιο Ιωάννη της Κλίμακας και το προτείνει για ανάγνωσμα και φυσικά. Η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Μαρτίου και κάθε Δ΄ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Κλείνοντας το άρθρο μας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που έλεγε και στις προφορικές παραδόσεις ο μεγάλος Θεολόγος π. Ιωάννης Ρωμανίδης : «Ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία δέν ἀνήκει στόν κλάδο τῶν θεωρητικῶν ἐπιστημῶν (φιλοσοφία), ἀλλά στόν κλάδο τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν (μαθηματικά-ἰατρική). Ἡ ὀρθόδοξη θεολογία ἀπό πλευρᾶς μεθοδολογίας συνδέεται μέ τίς θετικές ἐπιστῆμες καί ὄχι μέ τήν φιλοσοφία, καί ἐάν ἐμφανιζόταν ὁ Χριστιανισμός στήν ἐποχή μας, θά τόν καταλαβαίναμε ἀπό πλευρᾶς μεθοδολογίας, ὡς μιά πνευματική ψυχιατρική. Ὅπως στή φυσική ἔχουμε παρατήρηση καί πείραμα, πράξη καί θεωρία, τό ἴδιο γίνεται καί στή θεολογία, ὑπάρχει ἡ πράξη ὡς τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ θεωρία ὡς θέα τοῦ Θεοῦ. Ὅπως ὁ ἰατρός ἀσχολεῖται μέ τό σῶμα, κάνει διάγνωση καί θεραπεία τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν, ἔτσι καί ὁ ὀρθόδοξος θεραπευτής κάνει διάγνωση καί θεραπεία τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν τοῦ νοῦ καί τῶν παθῶν. Ἡ ὀρθόδοξη θεολογία δέν εἶναι ἀφηρημένη καί στοχαστική ἐπιστήμη, ὅπως καί ἡ ἰατρική τοῦ σώματος δέν εἶναι ἀφηρημένη καί στοχαστική ἐπιστήμη, δέν μποροῦν νά βλέπουν τίς σωματικές καί ψυχικές ἀσθένειες καί νά φιλοσοφοῦν, ἀλλά θεραπεύουν τόν ἄνθρωπο. Γιά παράδειγμα, δέν μπορῶ νά φαντασθῶ ἕναν ἰατρό, πού ὅταν πονᾶ ὁ ἀσθενής νά τοῦ μιλᾶ γιά τή φιλοσοφία. Ἔτσι, δέν μπορῶ νά διανοηθῶ ἕναν Κληρικό νά πονᾶ ψυχικά ὁ ἄνθρωπος καί ἐκεῖνος νά φιλοσοφεῖ» Άρα όποιος μελετήσει και πραγματικά εφαρμόσει το βιβλίο της Κλίμακος θα δει πραγματικά να αλλοιώνεται εν Χριστώ! Αμήν!

Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Χρήστου, Θεολόγος – ΜΑ (Ορθόδοξη Θεολογία)

Το άρθρο Δ’ Κυρακή Νηστειών – Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου – Κλίμακα των Αρετών εμφανίστηκε πρώτα στο Ιερός Ναός Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου.